Luuk!

2013
11.11

We lopen wat achter met het schrijven van berichten voor deze site maar dit is natuurlijk een nieuwsflash die we jullie niet willen onthouden…

We hebben er een nieuw gezinslid bij! Na een zeer spoedige bevalling is op 31 oktober om 12:43 uur lokale tijd onze tweede zoon Luuk Julian geboren. Op het eerste gezicht een duplicaat van zijn grote broer Matthijs, maar met de dag steeds meer een eigen gezichtje! Na 2 daagjes in het ziekenhuis mochten we lekker terug naar huis om met onze twee “boys from Brazil” te wennen aan de nieuwe setting.

Matthijs is een grote broer om trots op te zijn; vooralsnog zijn er geen jaloerse acties waargenomen. En Luuk is onze Tibetaanse monnik die met een tevreden glimlach zoet in zijn wiegje ligt te relaxen en zich niets aantrekt van de Duplo die  hem om de oren vliegt…

Bijgaand wat beeldmateriaal van onze mooie mannen en snel meer nieuws van het front!

Hieperdepiep…HOERA!

2013
06.27

Zo schrijf je een blog om je eerste zwangerschap aan te kondigen en zo volgt hier het blog met verslag van meneer zijn eerste verjaardag…wat vliegt de tijd!

Speciaal voor dit heugelijke event vertrokken we naar Nederland om samen met de opa’s en oma’s Matthijs eens goed in het zonnetje te kunnen zetten. En dit lukte letterlijk; ondanks de magere zomer in NL hebben we zelfs een gekleurde toet opgedaan!

Na een brakke nachtvlucht kwamen we op 14 juni aan op Schiphol, alwaar het vertrouwde welkomstcomité alweer stond te popelen achter de ramen. En hoe leuk we het ook hebben in Brazil; zo’n eerste teug frisse Hollandse lucht is en blijft goud waard!

Het was een groot succes om in Scheveningen te bivakkeren, lekker aan zee en heel relaxed dat we dit keer niet als Jozef en Maria met onze koffers door het land hoefden te zeulen. Dat beviel ons kinneke Jezus ook prima, al moesten er wel 50 KOMO vuilniszakken aan te pas komen voordat zijn slaapplek oke bevonden werd… We waren even vergeten dat het tot 23:00 uur licht is tijdens de zomermaanden dus meneer kon pas slapen nadat de boel was getransformeerd in een ware DOKA. ?

En toen was het 20 juni… D-day voor de jarige job! Bijzonder voor hem, maar met name speciaal voor zijn ouders; ons eerste jaar als vader en moeder van Matthijs zit erop. Ineens hebben we geen baby meer maar een heus jongetje met een eigen wil. Wat een transformatie in 12 maanden! Voor de feestneus zelf was het vooral een leuke dag met veel kadootjes, mooie ballonnen en z’n eerste portie poffertjes. Dat het baasje eigenlijk pas om 21:52 uur officieel 1 jaar bestond laten we voor het gemak maar even achterwege, rond dat tijdstip lag het feestvarken al lang en breed weer in dromenland, helemaal gebroken van de spannende dag.

Wij kijken alweer uit naar de volgende mijlpaal; als dit tweede jaar met Matthijs net zo leuk wordt als het eerste dan zit dat wel snor!

Verhuizen, Vakantie en….

2013
04.27

We zijn verhuisd!

Want hoeveel voordelen een penthouse ook biedt aan een pittig koppel zonder nageslacht, zoveel nadelen telt diezelfde stek als er eenmaal een nieuwsgierig kind op handen en knietjes zijn horizon gaat verbreden…

Met enig hartzeer (Bram) en een zucht van verlichting (Ol) verruilden we dan ook vorige maand ons appartement met zwembad, 2 verdiepingen en diverse trapjes in woonkamer en keuken voor een gelijkvloers appartement in een rustigere buurt vlakbij het park. Lang niet zo speciaal, maar met minstens even prachtig uitzicht over de stad en voldoende plek voor onze kleine ontdekkingsreiziger!

Ons nieuwe adres is:

Rua Prof. Filadelfo Azevedo 687

Apto 91M, 04508-010

Vila Nova Conceicao, Sao Paulo, Brazilië

 

Weekje strand!

Omdat we vonden dat we na het grote dozen schuiven wel een beetje vakantie hadden verdiend vertrokken we lekker een weekje naar zee. Hoewel Matthijs al eerder kennis had gemaakt met de Braziliaanse kust had hij er dit keer voor het eerst echt plezier in. Meneertje kan inmiddels kruipen als een dolle, trekt zich op aan tafels en stoelen en staat op goede momenten zelfs al een beetje “los” aan onze hand. Wat wordt hij groot! En wat is er dan leuker om de hele middag in een reuze zandbak te kunnen rollen?

S’ochtends na het ontbijt doken we het zwembad in en s’middags waren we lekker op het strand. Om vervolgens na afloop het zand af te spoelen in onze privé jacuzzi met uitzicht op zee. Genieten! En wat het misschien nog wel extra speciaal (of vermoeiend? ;-)) maakte was de 4e, nu nog onzichtbare, passagier die we meenamen op vakantie…

Matthijs krijgt een broertje of zusje!

Begin november wordt de jongste loot aan de Reijnen-boom verwacht, vooralsnog is het geslacht nog een verrassing.  Want; ik ken zo’n stel wat dacht dat ze een meisje zouden krijgen en dat bleek dan later toch ineens een jongetje… ? We wachten het dit keer dus maar rustig af toch alle doktoren het 100% zeker weten!

Nu uitgerust van een heerlijke vakantie lekker verder broeden in ons nieuwe huis en nog even met volle teugen genieten van onze leuke Matthijs als enig kind. Het zal mij benieuwen wat ons straks allemaal te wachten staat met 2 stuks onder de 2 jaar….

 

En zelfs met een grote snottebel en stukjes boterham aan zijn snuit vinden we kleine M natuurlijk het allerleukste zandmonstertje van de Brazilian coast!

December in Brazil!

2013
01.03

Na een fijne tijd in NL in november hebben we afgelopen maand vooral hard genoten van al het moois in Brazilie.

We begonnen met een trip naar Foz do Iguaçu; winnaar van “the new 7 wonders of nature” en inderdaad… het was prachtig! Parque Nacional do Iguaçu bestaat uit 185.262,20 hectare  met daarin ’s werelds omvangrijkste watervallen met een doorstroom van water die drie keer zo hoog ligt als die van de Niagara Falls. Het gebied is een geheel van tussen de 270 en 300 watervallen verspreid over 2,7 km met een maximale valhoogte van 82 meter.

Je kunt de watervallen zowel van de Braziliaanse als van de Argentijnse kant bekijken. Aangezien ons hotel aan de Braziliaanse kant lag zijn we daar begonnen en na een stukje wandelen door tropisch woud heb je een prachtig overzicht van de watervallen. Onze kleinste reisgenoot had het even moeilijk in de klamme hitte maar hield het dapper vol.

Gelukkig hadden we een fantastisch hotel midden in het park dus na de nodige dosis watergekletter konden we hup zo het zwembad in om met een ijskoud biertje lekker te ontspannen en af te koelen. De volgende dag reden we de grens bij Argentinie over om de watervallen van de andere kant te bekijken. Dat was echt heel indrukwekkend; met z’n 3-en vlakbij de Garganta do diablo (de keel van de duivel) waar het water met een rotgang naar beneden stort en we allebei een beetje slappe knieen kregen van zoveel natuurgeweld…

Na zoveel water waren we wel weer eens toe aan een tripje naar de zee ? waar we kerst vierden met onze vrienden Xander & Lies, Ralph & Annette, Joost & Tamara, Joris & Maartje en Rene & Yvonne. Ook alle kindjes en de honden waren mee, dus het was een gezellig volle kerststal dit jaar! Met een avond kadootjes en gedichten en een avond met een 9 gangen diner gekookt door Chefkok Joris hadden we ondanks de tropische omstandigheden (42!! graden) toch het echte kerstgevoel…

En na zoveel leuks hebben we het jaar helemaal in stijl afgesloten met een feestje op het dakterras van Xander & Lies. Alwaar we, allemaal in het wit en de mannen met smoking en korte broek, knallend het nieuwe jaar ingingen dankzij een zeer moeizaam verkregen vuurwerk pakket, echte Hollandse oliebollen, champagne en mannen in een hottub… ?

Het was een bijzonder jaar. Een jaar waarin we onze mooie zoon mochten verwelkomen, een jaar waarin we wederom hebben genoten van ons leventje onder de zon, waarin we hebben gereisd, gedanst, gelachen en gevierd. Maar ook een jaar waarin we jullie thuis in Nederland hard hebben gemist. We wensen jullie allemaal een heel gezond, gelukkig en bijzonder nieuw jaar toe. En hieronder nog een kleine reportage van ons hoogtepunt van 2012; Matthijs!

 

FELIZ ANO NOVO! / HAPPY NEW YEAR! 

Matthijs in NL!

2012
12.10

Na 4 lange maanden wachten zette Matthijs op 11 november voor het eerst in z’n jonge leventje voet op Nederlandse bodem. Heel bijzonder om met onze Braziliaanse zoon een Nederlandse stempel in zijn paspoort te scoren bij de douane en hem daarna eindelijk te kunnen showen. Jaap en Frederike zagen hem voor het eerst op Schiphol, voor de andere opa’s en oma’s was het een fijn weerzien met een inmiddels uit de kluiten gewassen kleinkind!

Na een paar heerlijke dagen in Hoorn en Breda trok Matthijs volle zalen bij zijn babyborrel. Hij is overspoeld met aandacht en mooie kado’s, wat is hij ontzettend verwend! Het zal niet meevallen om hem tot een bescheiden jongeman op te voeden met zoveel aanbidders aan de andere kant van de oceaan… ? Fantastisch om iedereen weer even te zien en te spreken. Bijzonder ook dat mijn opa de tocht naar Breda durfde te maken om Matthijs nogmaals te kunnen zien, ook al hadden we de twee mannen eerder die week al aan elkaar voorgesteld.

Ook deze keer vlogen de dagen voorbij en voor we het wisten hingen we alweer in de lucht met onze piepkleine globetrotter. Gelukkig ging het reizen hem goed af en wist hij, eenmaal terug in Brazil, zijn eigen ritme weer moeiteloos op te pakken.

Wel is het moeilijk te bevatten dat mijn lieve opa, een week nadat we hem nog spraken in Breda, op maandag 26 november is overleden. Zou hij stiekem hebben gewacht op Matthijs?

Naast dit treurige bericht hebben we gelukkig ook nog een aantal mooie en fijne nieuwtjes. Zo hebben we vorige week op vrijdagavond voor het eerst sinds tijden samen de deur achter ons dichtgetrokken terwijl de oppas waakte over ons lieve mannetje. En nog een primeur; we hebben afgelopen weekend onze Matthijs te water gelaten in het zwembad! Met een paar fantastische vooruitzichten (volgende week naar Foz de Iguacu en met kerst naar het strand) kan een nieuw blog niet lang uitblijven. Snel meer dus!

Paspoort terreur

2012
10.17

Over een paar jaar heeft onze Matthijs een goed verhaal in de klas wanneer het in het kringgesprek gaat over geboorteplaatsen. En als klap op de vuurpijl heeft meneer ook nog eens een dubbele nationaliteit omdat hij op Braziliaanse bodem geboren is.  Althans, nog eventjes dan. Wanneer hij vanaf zijn vierde in Nederland woont (wat zeer waarschijnijk gaat gebeuren) moet hij vanaf het moment dat hij meerderjarig is verplicht afstand doen van 1 van zijn nationaliteiten. Voor het gemak ga ik er nu even van uit dat hij er op dat moment voor zal kiezen om Nederlander te zijn en te blijven, tenzij voor die tijd 1 of andere Gisele Bundchen of Adriana Lima roet in het eten komt gooien.

Maar nog ver voordat hij zich uberhaupt druk maakt over de rondbillige dames in zijn land van herkomst moesten de ouders van dit mannetje aan de slag met het aanvragen van zijn Braziliaanse paspoort. Een dergelijke activiteit is in Nederland al tenenkrommend, laat staan in een opperbureaucratisch land als Brazilie. Maar met een eerste trip naar Nederland in het vooruitzicht hadden we voldoende stokken achter de deur om dit klusje op zeer korte termijn te klaren.

Het begon met stap 1; het maken van een pasfoto. Wie recentelijk zelf een foto heeft moeten maken voor een nieuw paspoort weet welke vreemde eisen er aan het plaatje worden gesteld. Tevens heb je hoogst waarschijnlijk aan den lijve ondervonden dat het niet meevalt om tijdens die fractie van een seconde waarin de foto wordt gemaakt te lachen zonder je tanden te ontbloten, je rechter oorlel pontificaal in beeld te brengen terwijl je haargrens duidelijk zichtbaar is en je kin pront naar voren steekt onderwijl met wijd geopende ogen een soort van “op je leukst” in de camera te kijken. Een schier onmogelijke klus. Aan mij de uitdaging dit bovenstaande protocol op te volgen met een 3 maanden oude baby…

Ik: Goedemorgen, ik heb een pasfoto nodig van mijn baby voor zijn nieuwe paspoort.
Mevrouw van de fotowinkel: Kan hij al zitten?
Ik: Nee mevrouw, hij is net 3 maanden.
Mevrouw van de fotowinkel: Oke, kan je hem dan voor een wit scherm houden met zijn hoofd rechtop en zijn ogen open zonder dat jouw handen op de foto komen?
Ik: Ik denk het niet mevrouw, hij kan zijn nekje nog niet goed recht houden.
Mevrouw van de fotowinkel: Mmmm… dan weet ik het ook niet. Kunt u later terugkomen als hij WEL zelf kan zitten?
Ik: Nee mevrouw, we reizen volgende maand naar Nederland en dan hebben we een paspoort nodig.
Mevrouw van de fotowinkel: Helaas, dan kan ik niets voor u doen.

Indachtig het Braziliaanse vermogen tot het oplossen van problemen vreesde ik het ergste, maar na wat gezeur wist ik de mevrouw over te halen een plaatje van Matthijs te schieten terwijl hij op zijn rug in de kinderwagen lag op een wit lakentje. En voor wie dacht dat wij een baby hadden in plaats van een 40 jaar oude Mexicaanse drugslord, deze foto bewijst het tegendeel:

God zij dank is zijn paspoort hier maar 1 jaar geldig, daarna mogen we opnieuw proberen om Matthijs als leuke jongeman op de foto te krijgen…

Toen wachtte ons het duivels karwei om een enorme berg paperassen bij elkaar te verzamelen. En omdat een willekeurig A4-tje in Brazilie pas wat waard is als er 20 stempels, handtekeningen en hologrammetjes op staan vervolgden we onze tocht langs diverse vertaalbureaus en notariskantoren. Toen was het een kwestie van betalen en online een afspraak maken bij de Federal Police voor de daadwerkelijke aanvraag. Dat lukte voor Braziliaanse begrippen vrij eenvoudig dus vol goede moed vertrokken we met het voltallige gezin op een dinsdagmiddag naar het betreffende kantoor.

“De aanvraag” part 1:
Eenmaal aangekomen in de shopping waar het kantoortje zich bevond bleek het systeem te zijn uitgevallen waardoor we helaas niet konden worden geholpen. Vervelend, maar gelukkig wist de mevrouw van de Federal Police ons te vertellen dat we de dag erna terug konden komen zonder afspraak en om het helemaal makkelijk te maken noteerde zij een “P” op onze documenten. Een P van Preferencial, zodat we met een klein kindje niet in de lange rij hoefden te wachten maar snel aan de beurt zouden zijn. En, bijkomend voordeel, Bram hoefde de volgende keer niet meer mee. Die kon dus weer braaf terug naar zijn bankklerken desk terwijl ondergetekende de paspoortenjacht voort zette.

“De aanvraag” part 2:
De volgende dag vertrokken Matthijs en ik voor de tweede keer richting de shopping. Fluitend rolde ik de kinderwagen door het winkelwalhalla richting het kantoor van de FP. Daar aangekomen trof ik een rij van minimaal 50 mensen aan, allemaal voorzien van dossiermappen vol papieren rompslomp, hunkerend naar een nieuw paspoort. Met een stiekem binnenpretje slingerde ik de wagen langs de dampende mensenmassa, hup vooraan in de rij. Ik had tenslotte een “P” op mijn formuliertje staan. Een aardig meisje luisterde begripvol naar mijn verhaal om vervolgens te melden dat IEDEREEN in deze rij een P-tje op z’n blaadje had staan en dat de gemiddelde wachttijd zo’n 4 uur zou bedragen. 4 UUR, VIERRRRR uur!! Met een hongerig kind! In een bloedhete shopping! Ik voel me natuurlijk nergens te goed voor, maar dit was praktisch gezien een onmogelijk verhaal. En dus regelde Bram een nieuwe afspraak. Zelfde kantoor, andere datum.

“De aanvraag” part 3:
Nieuwe ronde nieuwe kansen. Kleine M en ik vertrokken wederom richting de shopping. Dit keer had Bram zijn pijlen gericht op het eerst mogelijke afspraak tijdstip om de kans op ellendige wachtrijen zo klein mogelijk te houden. 10:00 uur s’ochtends zou het dan eindelijk gaan gebeuren. Met de vorige bezoeken nog haarscherp op mijn netvlies stapte ik ruimschoots op tijd in de taxi. Klokslag 09:00 uur stond ik met kinderwagen en dossiermap in de startblokken voor de deuren van de shopping, waar ik ontdekte dat die hut pas om 10:00 uur open ging. Aaarrrggg… Maar gelukkig is enig optimisme mij niet vreemd dus genoot ik met onze kleine man van een ochtendzonnetje en verheugde me op het idee straks een knisperend vers paspoort in handen te houden. #Fail…. Want met de minuut dikte de rijen buiten aan, en aan de insteekmapjes vol papier zag ik van een kilometer afstand dat dit geen gezellig drie dwazen dagen publiek was op zoek naar koopjes. Dit waren medestanders in de strijd tegen de bureaucratie en tevens geduchte concurrenten in de wachtrij. Toch wist ik de moed erin te houden; ik kende namelijk de weg in deze helse shopping dus in gedachten had ik al deze trage figuren al volledig voorbij gerend met mijn flitsende kinderwagen. “Du moment” dat de rolluiken van de shopping omhoog gingen stoof ik de menigte inderdaad voorbij, zoef zoef richting de dichtst bijzijnde lift op weg naar succes. Daar moest ik met lede ogen toezien hoe het trage vlees zich naar de roltrappen begaf, terwijl ik met kinderwagen moest wachten op een nog niet functionerende lift. Grrr…..
Eenmaal boven werd ik blij verrast toen ik vrij snel werd omgeroepen. Aan de desk bij de medewerker van de Federal police rook ik zelfs de overwinning. Paperassen werden goedkeurend bekeken, er werden gegevens in de computer ingevoerd en juist toen ik dacht dat dit keer weleens de laatste keer zou kunnen zijn kreeg ik alsnog de bureaucratische deksel op mijn neus. Iets met buitenlander zijn en verlopen Braziliaanse documenten. En in flarden hoorde ik het mens zeggen dat ze niets voor me kon doen en dat we alleen nog terecht konden bij het hoofdkantoor van de Federal Police. Voor de verdere beeldvorming van dit hoofdkantoor verwijs ik naar mijn blog van juli 2010; iets met 7 uur in de rij staan met 5.000 Bolivianen. Je begrijpt, het huilen stond me nader dan het lachen. In een klein pessimistisch flardje wat aan mij voorbij trok zag ik onze trip naar Nederland al in duigen vallen. Terwijl ik met prikogen het pand verliet probeerde ik Bram te bereiken, wat niet lukte want de schat zat midden in een conference call. Met dikke tranen stelde ik me op in een hoekje van de shopping in afwachting van zijn telefoontje terug toen ik werd aangesproken door een lieve vrouw die vroeg of ze iets voor me kon doen. Nadat ik had uitgelegd wat er scheelde maakte mevrouw gebruik van het moment en probeerde me met dwingende hand richting god te duwen. He ja, net wat ik nodig had. De hufterige taxichauffeur die me zelf liet tobben met kind-in-maxi cosi en onwillig kinderwagen frame wat net op dat moment besloot niet in te willen klappen maakte de dag compleet. Pffff….

“De aanvraag”, final part:
Vorige week toog ik samen met mijn kleine partner in crime naar de befaamde bunker of terror, verzamelpunt voor probleemgevallen en Meltingpot in z’n meest letterlijke vorm, het hoofdkantoor van de Federal Police. Met liters water en een tas vol versnaperingen voor mezelf en de kleine man was ik klaar voor de rijen en de strijd. Tot mijn grote verbazing stond ik een uur later weer buiten met een afhaalbewijs voor de week erna als zoete overwinningstroffee. En vandaag, lieve jongens en meisjes, is het me daadwerkelijk gelukt het befaamde paspoort voor onze leuke Matthijs te bemachtigen. Zoals je kunt zien op de foto is hij er zelf ook bijzonder blij mee! Nu staat niets ons meer in de weg op 10 november aanstaande in het vliegtuig naar Amsterdam te stappen. Olee!

 

 

Opa’s en Oma’s in Sao Paulo!

2012
09.26

Ze hebben er lang op moeten wachten, maar op donderdag 16 augustus konden Theo en Wilma eindelijk in het vliegtuig stappen; naar Brazilie in het algemeen en naar hun eerste kleinkind in het bijzonder!

Wat was het leuk voor ons om eindelijk onze mooie zoon aan opa en oma Reijnen voor te stellen en wat was het geweldig voor hen om ein-de-lijk dat mannetje in levende lijve te bewonderen! We hebben de eerste dagen vooral genoten van het mooie weer en lekker gewandeld met de kinderwagen. Uiteraard hebben we ze ook ingewijd in het complete verzorgingsritueel van kleine M; van badderen tot het verschonen van luiers en van aankleden tot het in slaap wiegen in de wagen. Als afsluiter vertrokken we samen naar Ubatuba voor 4 lekkere daagjes aan het strand. HET moment voor Matthijs om zich te bewijzen als rasechte Braziliaan, geboren beachboy en gebronsde vrouwenmagneet…

Helaas dacht hij daar zelf anders over en dus is hij op al zijn eerste strandfoto’s te herkennen aan een knalrood bozig gezichtje, een kwaad mondje en dikke tranen van ellende. Hij vond het maar niks! Ook voor deze nieuwbakken ouders was het een enerverende trip zo’n eerste vakantie met baby. Wat moet je in vredesnaam allemaal mee?! En hoe gaat dat met een kind met honger onderweg en op locatie?

Binnen no time veranderden we echter van een piekerend paar in een soort “love-peace-and happiness” stel; er werd wild gevoederd op parkeerplaatsen onderweg, het kind in kwestie werd in de wasbak in de keuken van een sopje voorzien en s’nachts tukte hij braaf in zijn kinderwagen. Afgezien van zijn strandhumeur  bleek die kleine man dus een easy going reiziger!

Na het bezoek van opa en oma Reijnen was het op 11 september de beurt aan opa en oma van Baarsen. Als hekkensluiters duurde het voor hen helemaal een eeuwigheid voordat ze Matthijs zelf konden vasthouden maar ook bij dit opa en oma paar werd het geduld beloond; die kleine man heeft ZOVEEL naar ze gelachen dat het een wonder is dat zijn mondhoeken niet zijn uitgescheurd… Met Daan en Trudi deden we een tweede poging Matthijs om te toveren van spierwit Hollands boertje tot lokale surfgod en het moet gezegd, oefening baart ook in dit geval kunst! Deze keer is het ons zowaar gelukt om op het strand wat foto’s van hem te schieten waarop hij niet krijst, gilt of huilt. Het wordt nog wel eens wat met ons Braziliaantje! ?

Hier wat mooi fotomateriaal van 4 hele trotse opa’s en oma’s; wat staat het jullie goed!!

Foto’s met Opa & Oma Reijnen

 Foto’s met Opa & Oma van Baarsen

Matthijs in beeld!

2012
08.09

Inmiddels alweer 7 weken oud, die kleine Matthijs. Aangezien hij elke week een nieuw bekkie trekt, groeit als kool en nu zelfs kan lachen lijkt ons een fotoreportage wel op z’n plaats!

 

 

De eerste 3 weken uit het kersverse leventje van kleine M!

2012
07.06

Na een hilarisch verslag van de gloednieuwe vader is het nu tijd voor een eerste verslag van een kakelverse moeder! Inmiddels zijn er alweer 3 weken omgevlogen waarbij ons leven met name in het teken heeft gestaan van de sporen die de ooievaar ons naliet; een piepklein huisgenootje met een fikse eetlust, een guitig bekkie en een prima werkende spijsvertering…

Op zaterdagmiddag 23 juni mochten we, na 3 dagen ziekenhuis, eindelijk naar huis. En hoe relaxed ik was over ons nieuwe leven met de kleine man, zo bezorgd was ik over de combinatie Pipa vs. Baby. Wie inmiddels “live” kennis heeft gemaakt met onze hond weet dat het een grote schat is in een goudbruin jasje, maar wel een schat met keiharde pootjes, een nogal lompe lichaamsbeheersing en een grote voorkeur voor huppel & spring in plaats van wandel & sjok. Je kunt je dus voorstellen dat we zeer voorzichtig te werk gingen toen we onze 50 centimeter tellende lieverd de drempel over droegen. Tot onze grote verbazing ging Pipa er niet direct met volle vaart tegenaan, maar rook ze voorzichtig even aan kleine M z’n sokjes en was toen met name blij om ons weer te zien. Zorgen voor niets dus!

Na deze eerste overwinning was het tijd voor het uitpakken van kadootjes en het in vazen zetten van alle bloemen; wat zijn we hard verwend en wat is het geweldig thuiskomen zo. De kaarten beginnen inmiddels ook binnen te druppelen, heel erg leuk!

Fluitend doorliepen we ons eerste weekend als nieuwbakken ouders; kleine M had vooral veel slaap en veel dorst, maar verder schikte hij zich zoet naar het ritme van B&O. Alsof hij over een piepklein Zwitsers horloge beschikt geeft hij zelf elke 3 uur een seintje dat het tijd is voor een shot warme melk en daarna tukt hij weer vrolijk verder. Wat een modelkind!

Toen we op maandag gingen merken dat de wasmand toch wel erg snel volraakt en de koelkast in hetzelfde tempo leeg, arriveerde de kraamzuster; mijn moeder! De volgende dag vertrok de nieuwe vader met een krijtwit gezicht van het slaapgebrek naar zijn werk en met alle hulp van de kraamzuster kreeg ik de kans lekker van kleine Matthijs te genieten terwijl mama de stapels was te lijf ging, de hond uit liet, de keuken draaiende hield en van onschatbare waarde bleek te zijn wegens allerhande tips en trucs rondom de verzorging van ons mannetje. Wat was het fijn!! We maakte een lijstje met items die we in de komende 10 dagen wilden afvinken en toen ze gisteren weer in de taxi stapte konden we met trots constateren dat alles is gelukt. En hoe moeilijk het ook was om elkaar weer uit te zwaaien, we kunnen terugkijken op een zeer speciale tijd met onvoorstelbaar veel piepkleine mijlpaaltjes:

Zo hebben we de eerste wandelingen met de kinderwagen gemaakt, een terrasje gepakt, we hebben kleine M geleerd in zijn eigen jongensbed te slapen in plaats van in een wiegje naast ons bed, hij heeft het 3 uurs drinkritme goed te pakken, het kolfapparaat is uitgeprobeerd, we hebben boodschappen gedaan met de kinderwagen, deden de kleine man lekker in bad en we brachten een bezoek aan de kinderarts. Maar bovenal hebben we samen keihard genoten van het mooie nieuwe leven, van het moment dat hij steeds een beetje vaker zijn ogen open deed, van het feit dat hij nu al ECHT naar je kan kijken, de eerste lachstuipjes, zijn schattige roze lijfje inclusief mooie navel nu het stompje is afgevallen, het hilarische gilletje dat hij soms slaakt tijdens een huilbui… Ook zijn zijn kleinste pakjes inmiddels al te klein en heeft meneertje er in de afgelopen 16 dagen maar liefst 500 gram aan weten te eten; we zien hem groeien!

Vandaag sta ik er voor het eerst alleen voor; B is naar zijn werk en mama is zojuist weer veilig geland op Schiphol. Hond en kind liggen tevreden te slapen en ik kan niets anders constateren dan dat er nog steeds een enorme grote roze wolk boven Sao Paulo hangt! Ik vind het ZO mooi, ZO overweldigend en ZO fantastisch. En ook al stond ik vannacht 3 keer trillend van de slaap naast mijn bed, ik zou dit voor geen goud willen missen!!

 

Eerste taxiritje...

In de kinderwagen een zonnetje pakken...

Chillen bij de kraamzuster!

In de box!

 

 

 

Bevalling (door de ogen van nieuwe vader)!

2012
06.24

…..er was eens een stel dat naar Brazilie vertrok en plechtig afsprak het thuisfront op de hoogte te houden van alle gebeurtenissen middels deze blog. Eveneens werd afgesproken dat de quantitatieve literaire bijdragen aan deze blogs gelijk zou zijn voor beide partners en zo geschiedde………….niet dus.

Terwijl Ol hoge punten scoort met haar schrijfkunst en deze regelmatig etaleert op deze blog is mijn bijdrage maar liefst beperkt tot eeeen schrijfsel in Juli 2010.. Zo is het de hoogste tijd voor jullie favoriete bankier om weer eens in de pen te klimmen en dat voor de beste reden die je maar kan bedenken want 20 juni 2012 zijn wij ouders geworden van een ZOON!

Matthijs Bastiaan is 21:52 lokale tijd geboren (8 minuten voor de start van de halve finale Libertadores (Zuid Amerikaanse Champions league), heel toevallig ge-timed beste doktoren..).  Bij geboorte woog het mannetje 3125 gram en had een lengte van 49,5cm. Moeder en zoon maken het beide heel goed en kleine M drinkt als een dolle (moedermelk wel te verstaan, we beven nu al bij de gedachte wanneer ie aan het bier gaat).

Nu was ik van te voren altijd enigszins sceptisch over het fenomeen bevalling. Moeders doen er altijd er altijd heel gewichtig over dat het het meest pijnlijke en mooie gebeurtenis uit hun leven was maar goed, hoe pijnlijk en moeilijk kan iets zijn? Mijns inziens was het niet veel meer dan een grote drol naar buiten persen. Daarnaast is het een gebeurtenis die al sinds het begin der tijden plaats vindt dus in mijn ogen was het slechts een klein hindernisje naar de Grand Prix van Sao Paulo: de komst van onze ZOON! Tot zo ver de theorie dus…

Om 02:30 lokale tijd werd ik wakker met de mededeling dat het vruchtwater aan het lekken was. Altijd lekker om half drie s`nachts! Maar goed mijn leuke vrouw bleef de kalmte zelve en stelde voor nog wat door te tukken tot zeven uur s’ochtends. Gelukkig was het maar een half kopje vol dus daar had ondergetekende bankklerk ook vrede mee. Onze Braziliaanse gynaecologe (geheel in de Braziliaanse traditie voorzien van hoge hakken, Louis Vuittonnetje en zeker niet onaantrekkelijk) gaf om zeven uur het advies toch maar naar het ziekenhuis te komen.

Ollebol bleef ook later in de ochtend een echte Bob Marley (lees: zeer relaxed) en deed nog lekker op haar gemak wat make up op en poseerde nog voor een laatste foto moment om de buik op zijn top te laten zien. Tot zover alleen maar een bevestiging van de “ach-het-is-maar-een-grote-drol, Bram-theorie”. Na een relaxte taxirit waren we helemaal klaar om dat varkentje eens te halen en te wassen! Bij aankomst in het ziekenhuis konden we meteen in een soort opname hokje terecht waar verpleegsters zich ontfermden over mijn leuke vrouw met onze Gup in aanbouw! Eenmaal plaatsgenomen zwelde er een geluid uit de diepste krochten der aarde op… wat was het? Iets oorverdovend en angstaanjagends. Was het een strijdkreet van een leger barbaren dat op het punt stond een Romeins legioen aan te vallen of waren het toch de sirenes van de Duitse Stuka bommenwerper ( om de vijand in de 2e Wereld Oorlog angst aan te jagen)???  Nee het was een vliezen doorprik-actie bij een zwangere Braziliaanse vrouw…

Tot zover de “ach-het-is-maar-een-grote-drol, Bram-theorie”  en tot zover de gelaatskleur van mijn leuke vrouw. Ze viel als een kameleon weg tegen de grote grijze muur en het enige wat er voor de medemens te zien was waren 2 ogen en wat tanden.  Als dit al het geluid was van het verliezen van al het vruchtwater, hoe zou het dan straks gaan bij een echte bevalling? Een poging to geruststelling van een verpleegster (“sommige vrouwen hebben nu eenmaal een lage pijngrens hihi”) had weinig effect op de gelaadskleur van die arme Ollebol.

Na de schrik bekomen hoorden we dat er slechts een klein scheurtje in de vliezen van Ol zaten en de echte weeen nog niet waren begonnen. Hopa, naar onze superdeluxe ziekenhuiskamer (compleet met bewaking en room service) en een infuus met weeenopwekkers. Product O was inmiddels weer wat bekomen van de schrik en lag er uitermate relaxed bij en nam van de gelegenheid gebruik om wat familie en kennissen op de hoogte te stellen. Afgezien van “De Schreeuw” had ons bezoekje tot zover nog het meeste weg van een dagje kuuroorden. Toen ondergetekende rond 3 uur even wat koffie ging halen en kattentongen (van Chocolade, zo raar zijn de eetgewoonten hier ook niet hoor) voor Ollebol waren de vliezen nu wel helemaal doorgeprikt (waar product O overigens geen kick gaf, wat een bikkel). Vanaf toen ging het snel; de combinatie van weeenopwekkers samen met het verliezen van het vruchtwater resulteerde in weeen die snel sterker werden.

 

Ik zal mij beperken tot de hoofdlijn maar het komt erop dat ik mijn theorie definitief kon afschrijven. “Het was een hele bevalling” is dus niet zomaar een lukrake uitspraak. Verder wil ik nog met jullie delen dat die Ollebol zich als een held heeft gedragen en na 7 uur echte bevallingst(r)ijd bevallen is van een prachtige zoon.. onze zoon… mijn zoon. Het mooiste kereltje ter wereld!

Ps volgende keer de ervaringen als vader (en nee dat gaat geen 2 jaar meer duren!)

 

 

Ollebol

Matthijs

Kleine M\

Gezinnetje

Artsen